Hemşire

Ölmeden rüyaların kıyılarından
Sürüklendim aşkının limanlarına
Sonraları gözlerimi açtığımda
Hayran kaldım beyazlığına

Yüzünde var dert , tasa , heyecan
Bir beyaz önlük taç gibi bir saç
Ürkek bir edayla bakar
Nasıl dayanır buna can?

Gülümser kaç acıyı barındırarak
Gözleri dalgın yüzü solgun
Hayat üzmüş onu besbelli
Ses tonu ince , üzgün , yılgın

Neden üzgünsün sen hemşire?
Benim gibi yaralı mısın sen de?
Yoksa senin de mi kalp acın var
Söyle bana gönlün kimde?

Yoksa bana mı üzüldün yine
İyi misiniz diye sorarken
Gönlüm yine imkansızlarda
Seni tutkuyla kalbime dilerken

Söyleyemem hemşire derdimi
Yaşayamam artık bu kederi
Sen bana üzülme alışığım ben
Yaşadım aşkın en beterini.

Afrodit

Köpüklerden çıktı nazlı bir edayla

Kıyıya ulaştı o Kıbrıs kumsalında

Büyülendi toprak , ağaç , kuş , çiçek

Taş bile yarıldı , güzelliğinin karşısında.

Nefesini tutup bekledi birden Gaia

Görüyordu Afrodit'i yanında oğlu Eros'la

Utancından durdu insanın zayıf kalbi

Bütün Dünya etkilendi tanrıçanın dığuşuyla.

Fark edilince bu güzel tanrıça

Davet edildi bir gün Olympos'a

Afrodit dediler bu güzelin adına

Zues verdi onu çirkin oğluna.

Zeus'a kalsa vermezdi onu ama

Uğraşamazdı bir de Hera gibi belayla

Tuzak kurunca Hephaistos Hera'nın tahtına

Kalmıştı bu güzel Afrodit bu çirkin tanrıya.

Günler aylar mevsimler geldi geçti

Bu güzellin dikkatini Ares çekti

Hayaliyle yaşadı bir süre Olympos'ta

Sonunda bıraktı kendini onun kollarına.

Geldi zaman geçti zaman onların aşkıyla

Yapamadı onsuz yasak bile olsa.

Hephaistos onları birlikte yakalayınca

Duramazdı o utançla Afrodit Olympos'ta

Salına salına gitti çiçeklerin arasında

Gözünde yaş , çiçekleri kıskandıran kokusuyla.

Aşkın öldüğü gün derler o güne

Ki gören olmamıştı onu bir daha.

Nedenini sorarsan

Üzülüyordum hep beni sevmiyorsun diye
Kızıyordum hep seni başkasıyla görünce
Soruyordum kendime neden ben değil de onlar?
Ta ki...

Ta ki görünceye dek o büyülü aşıkları
Öyle ki sevdiğinin kalbi dahi atmıyordu
Şimdi sevdiği bir bedendi , ruhu uzaklarda olan

Durup biraz düşündüm ki artık evet
Kalbin devam etsin çarpmaya hiç farketmez
Kimin için çarpacaksa çarpsın
Sonsuza dek...

Elbet o da bırakacak seni
Bulutların yağmur damlasını bırakması gibi
Düşeceksin avuçlarıma , korkma değerin bilinecek
Bu kurak topraklarda....

Biliyorum yanlış bir şey yapmıyorum
Sadece seni kaybetmemek için , seni tanımıyorum
Çünkü bendeki senin farklı olduğunu biliyorum
Hepsi bu...